کوتاهترین فاصله را که فرار میکنی
تا بلندترین زمان خشک میشوم
کجاست صفر میشود نگاه ما
که پشت بیقراری اش هم آب میشوم ...
رنگ ها رفته ی دنیا را خواهم یافت
و بافت های زشت را
از گیسوان دختر خورشید خواهم شست.
من تا ابد در این نزاع غوطه خواهم خورد
و سنگ های پیکرت را هم حتی یک شب تراش خواهم داد.
من زیر سقف آرزوها عاقبت روزی
هر معبدی را در دفرم های هندسی خواهم برد
و پشت هر رنگی
تصویری از بیقراری خویش خواهم زد.
من در میان بافت های پیکرت روزی
که جز تنم نقشی به خانه ات نجویی غرق خواهم شد
روزی که در میان قاب چشم هات عشق خواهم جست
و رنگ رفته ی دنیا را خواهم یافت ...